Dag-week-maand-boek

 

Een openhartige verzameling van overdenkingen en alledaagse observaties vanuit Elburg en de bossen verspreid over de Veluwe. Misschien schrijf ik elke dag hier iets, of eenmaal in de week, of misschien pas op de eerste van de nieuwe maand. Ik volg mijn innerlijke 'flow' hierin. Dit zullen vooral kortere kernachtige stukjes zijn. Voor langere uitgebreidere verslagen verwijs ik je met liefde door naar mijn pagina 'Buiten-gewoon'. 

Laat ik dan beginnen bij de laatste dag van onze Herfstvakantie: 

Zondag 25-10-2026

De laatste dag van onze herfstvakantie is alweer een feit. Het was een wat moeizame week, niet in de laatste plaats omdat ik stevig verkouden was gedurende een paar dagen. En meestal gaat dat niet zonder slag of stoot aangezien ik een behoorlijk obstinate patiënt ben als het om dit soort aandoeningen gaat. Chagrijnig en vermoeid, vanwege slapeloze nachten, probeer ik dan de dagen zo goed mogelijk door te komen.
Dus we zijn gewoon naar het bos geweest, we hebben ’s avonds spelletjes gedaan met onze oudste zoon, en ook de hond van onze jongste te logeren gehad. Het ging allemaal net goed.

Hoe gaat dat gezegde ook alweer? Je bent te goed om echt ziek te zijn, maar ook weer te ziek om echt goed te zijn? Maar toch, vervelend als je je verheugd op een weekje vrij en je lijf heeft andere plannen.
Ik heb getracht mij zoveel mogelijk te ‘ontkoppelen’ van werk en andere zaken die mijn brein in beslag namen, en dat is maar ten dele gelukt. Echt proberen ‘los te laten’ is streven naar een bepaalde gemoedstoestand dat heel veel training vergt en ‘commitment’ sowieso, en als we daar niet 100 procent toe bereid zijn, is het resultaat ook maar gedeeltelijk merkbaar.
Op de dagen zelf lukte dat redelijk, zoals de eerste zondag in de dierentuin in Burgers Zoo. En ook in het bos waren er momenten dat ik even aan helemaal niets dacht. De laatste Zaterdag in Almere in de winkels is heerlijk geweest, en even koffie en thee drinken in ons bekende eetcafeetje voelt als een echte mini-retraite.

En dan besef je vandaag ineens dat er morgen weer verplichtingen zijn in de vorm van ons werk. Ik vind het niet erg om daar te zijn, integendeel, het voelt soms als een tweede thuis met al mijn lieve collegaatjes om mij heen.
Maar… nog even uitslapen, nog even je eigen ritme hebben, spontaan gaan zitten en verder in je boek lezen, dat moet weer wachten tot vanavond of tot de volgende vrije dag!

 

Woensdag 18-11-2026

Al voorbij de helft van November en nog steeds ben ik aan het worstelen met een heel hardnekkige verkoudheid die zich getransformeerd heeft naar een intense hoest die zich heeft vastgezet op mijn borst.
Ik ben niet de enige blijkbaar; ik hoor van zoveel mensen dat zij ziek zijn, of een familielid dat behoorlijk ziek is, of een collega. Ik bemerk aan mijzelf dat ik op dit punt aardig uitgeput ben geraakt, door zovele weken dat je niet echt fit bent, slechter slaapt, en gewoonweg niet lekker in je vel zit.
Het kost heel veel energie, maar vooral de laatste week van onophoudelijk hoesten gaat niet in mijn koude kleren zitten.

Gisteren vroeg ik nog mijzelf nog af wat feitelijk de betekenis of meerwaarde van deze aandoeningen is, die telkens weer, wanneer het herfstseizoen aanvangt zovelen in ongemak en ziek-zijn stort.
Zit er een meerwaarde in ziek-zijn en weer beter-worden? Kun je er een betekenis aan geven, en of zingeving, leer je er iets van, behoudens jezelf voornemen meer fruit te nemen en gezonder te leven? Is het niet zo dat wanneer je je weer wat beter begint te voelen, de oude gewoontes weer oppakt? Laat die vitamines maar, en wandelen in dit slechte weer heb ik ook niet zoveel zin in. Wat moet ik met sporten aanvangen? Ik heb er geen discipline voor.
Dit is natuurlijk de fysieke benadering van ziekte en beter worden. En dat komt vooral door het feit dat het natuurlijk een zeer fysieke aangelegenheid is. Je zou het mentale aspect ervan bijna vergeten. Wat doet het mentaal met je? Of zijn we meer bezig met de ziekte de kop in te drukken? Nu ja, natuurlijk willen we weer zo snel mogelijk ons fit voelen en weer fijn kunnen slapen. En zodra dat weer kan, voelen we ons tien maal beter in ons vel zitten dan de dagen voorheen. Hoe fijn vinden we het weer ons normaal te voelen en niet meer lamlendig? We reiken weer naar buiten uit, naar de ons omringende wereld en de mensen om ons heen. Wat een heerlijk gevoel als je weer beter bent! Het leven is zoveel beter ineens weer!

Wellicht is dat net de crux. Om ons er weer van te doordringen, dat het leven helemaal niet zo slecht is. Dat we het goed hebben en dat we veilig zijn. Het leven is het waard geleefd te worden.
Dat is wellicht wat dit jaarlijks terugkerend ongemak ons wil vertellen.
Het enige dat je echt nodig hebt is je gezondheid en daar elke dag weer dankbaar voor te zijn.