Buiten-gewoon
Langere uitgebreide verslagen over persoonlijke ervaringen die enigszins of soms volledig buiten het normale spectrum van zintuigelijke waarneming liggen. Tevens tracht ik ook te laten zien hoezeer de tekenen om ons heen aanwezig zijn en van waaruit wij daadwerkelijk lessen kunnen destilleren om zodoende te kunnen groeien en te ontwikkelen. Binnen de kringen van Filosofie spreekt men ook wel over Ervaringskennis (of a posteriori kennis): Dit is kennis die volledig voortkomt uit de zintuiglijke waarneming en persoonlijke ervaringen, in tegenstelling tot puur theoretische logica.
Vanuit Psychologie en Sociale Wetenschappen spreekt men over Alledaagse cognitie (Everyday cognition): Dit is het onderzoeksveld binnen de psychologie dat bestudeert hoe mensen denken, problemen oplossen en beslissingen nemen in hun normale, dagelijkse routine (in tegenstelling tot in een laboratoriumsetting. Incidenteel leren of ervaringsleren vallen hier ook onder.
Dit is de klinische uitleg die, als je deze materie op die manier benaderd van grote waarde voor jou kan zijn. Voor mij persoonlijk echter zijn het krachtige levenslessen op deze Aardse school, waarin wij ons van situatie naar situatie begeven, en concreet betekent dat, dat er in iedere situatie of gebeurtenis een les schuilt die ons tot diepere inzichten kan brengen. Als wij dat verkiezen op dat moment. Er is de vrije wil natuurlijk en je kunt het voorbij laten gaan. Dat is oké. Echter, het is mijn ervaring en die van anderen, dat de lessen gewoon blijven terugkomen, net zolang totdat we het begrepen hebben. En dit behoeft natuurlijk niet zo zwaar te zijn als dat het klinkt. Heel vaak zijn er ook luchtige levenslesjes te leren! De volgende wil ik echter wel graag delen, en deze ga ik ook zeker in een volgend artikel gebruiken. Niettemin een heel belangrijke levensles voor mij persoonlijk: mijn affiniteit met het Indiaanse Volk komt hier ook duidelijk tot uitdrukking. Wanneer ik overigens refereer aan 'Grote Geest' kan dat voor ieder ander anders benoemd worden natuurlijk als zijnde God, de Bron, Universum of wat ook het dichtst bij jouw innerlijke gevoel of verbinding past.

Zaterdag 3 Juli 2004
's Middags naar het bos; het is heerlijk weer ervoor. Af en toe wat regen, maar over het algemeen sterke zon en prachtige witte wolkenpartijen die door de wind langs het hemelsblauw opgejaagd worden.
Het is alweer een week geleden en ik moet er gewoon even uit.
Zonder vooropgezette gedachten begin ik te lopen met mijn trouwe kompaan Doerak. Al direct bemerk ik hoe mijn afgestompte geest zich opent voor de indrukken van Moeder Natuur. Ik ben een Windmens, volgens de Indiaanse traditie en de wind voedt mijn geest op dat moment.
Op een besloten plekje blijf ik even staan. Ik zie hoe het water verdampt vanaf de bosgrond en de takkenresten die tussen de bomen liggen. De zon schijnt er doorheen en creëert zo een soort mistflarden, die mystiek opstijgen en zich als geesten tussen de bomen door bewegen.
Ik word bevangen door die mystiek; plots bemerk ik hoe ik in verbinding geraak met God. Ik vraag Hem of het wat uitmaakt wat ik doe, of Ik verschil uitmaak. Ik vraag mijn geest helder te maken. Ik heb geen ambitie meer, wil niet meer streven. Ik wil slechts zijn, Eén zijn met Hem en met de Grote Moeder, met de wind, en met de bomen, met de bergen en met de rivieren, de oceaan, de dieren. Ik wil wel verschil uitmaken, ik zou iets willen terugdoen. Maar ik doe al genoeg, krijg ik te horen.
Ik sta daar even en bedank Hem.
Ik loop weer verder en na ongeveer een kwartier te hebben gelopen, overkomt mij een aparte ervaring. Zonder er al te veel over na willen denken, maar het slechts blijven 'voelen', beschrijf ik het hierna. Beknopt om vooral het gevoel te willen benadrukken.
Eraan vooraf gaat een wens die ik al langer heb; het vinden van een steen met een gat erin gesleten door corrosie van het water. Zulke stenen zijn vaak miljoenen jaren oud en er worden magische krachten aan toegeschreven door het Indiaanse Volk.
Op een bepaald moment valt mijn oog op een kleine steen waarin een hele put is uitgesleten!! Ik raap hem verwonderd op en staar ernaar. Een steen met een dergelijke corrosie patroon is waarschijnlijk ook honderdduizenden jaren oud. Dit is wel heel toevallig, denk ik nog.
Dan overvalt mij een vreemde sensatie; opeens voel ik het Verleden van de steen. Ik word één met de Steen. Het verleden, het verleden…… Er word een link gemaakt naar mijn eigen verleden en dan ineens voel ik Die energie, dus van mijn verleden, naar beneden zakken. Dus van hoofd-hoogte naar mijn benen.
En ik voel mij gedragen. Ik voel hoe de energie mij ondersteunt! Als een tastbaar 'kussen' voel ik hoe het mij letterlijk draagt, vanaf mijn stuitje door naar mijn benen en het zet mijn voeten stevig op de Aarde! Het is zo wonderlijk dat ik even sprakeloos ben!
In een allesomvattende seconde begrijp ik en weet ik hoe dit nu zit met mijn verleden.
Mijn ervaringen, mijn verleden, dragen mij, het is dat wat mij sterk maakt. Het is waarom ik gegroeid ben. Ik word ondersteund door mijn ervaringen! In plaats van de honkbalknuppel waarmee ik mijzelf op het hoofd sla, is het een stoel geworden waarop ik kan zitten, is het een kussen geworden waarop ik rust. En het is tegelijkertijd mijn Kracht!
Ik voel daadwerkelijk hoe deze energie door mijn benen vloeit en hoe het mij in mijn middelpunt zet.
Zoals het gat in de steen de steen maakt zoals die is, hebben mijn ervaringen mij gemaakt zoals ik ben. Het strekt zich uit achter ons, en dit geeft diepte aan onze persoonlijkheden.
Dat was het eerste dat ik voelde; de diepte van de biografie van de steen. Als een enorm uitgestrekt veld, tastbaar en levend. Maar wat het vooral deed; Het zette mij in het NU. Het heden, ons heden is de som der delen van het verleden. Ik werd gecenterd en geaard. Wat een wonderlijke ervaring. Zo graag wil ik dit gevoel vasthouden, en wanneer ik dit thuis intik moet ik alweer nadenken erover en weet ik het niet zo goed meer te omschrijven.
Het was een GEVOEL, een allesomvattend en ondersteunend gevoel. Voor mij een prachtig geschenk van de Grote Geest en Moeder Aarde. Een stukje 'gereedschap', om het zo oneerbiedig te noemen, om wellicht mijzelf mee te ondersteunen gedurende de dagen dat het verleden mij weer om de oren begint te slaan.
Stenen kunnen je meer vertellen dan je al weet, of wat je eigenlijk al wist!